page7
7
- uczy się oswajać z własnym strachem (Strach ma wielkie
oczy, Jak przestraszyć swój strach?);
- bierze udział w zajęciach odreagowywania złości, np.:
* ludzik złości
* skrzynia złości (z gazetami)
* rysunek złości
* tabliczka złości, itp.
-
potrafić
utożsamić
się
z
inną
osobą
(kształtowanie
umiejętności empatycznych);
- podaje sposoby na pokonanie złości;
- reaguje na różne formy agresji i przemocy;
- orientuje się, jakie są skutki agresji /przemocy na świecie
dla ludzi;
- uczy się być asertywne;
- rozumie znaczenie słowa zgoda, kompromis;
- wykazuje ostrożność i nieufność w kontakcie z osobami
obcymi, zły dotyk;
-
przestrzega
zakazu
przyjmowania
różnych
rzeczy,
np.
słodyczy od osób nieznajomych;
- stara się być przyjazne dla otoczenia
8. Dziecko w świecie
wirtualnym
- zna zagrożenia związane z korzystaniem z dostępu do sieci
(np.
wirtualny
przyjaciel
–
oszust,
złe
samopoczucie,
niedotlenienie organizmu, brak kolegów / koleżanek);
-
korzysta
z
internetu
tylko
za
zgodą
rodziców
/
osób
dorosłych;
- nie traktuje komputera jak największego towarzysza zabaw;
-
zdaje
sobie
sprawę,
że
świat
wirtualny
to
świat
iluzji
(rozróżnienie
rzeczywistości
od
świata
wirtualnego
–
nierzeczywistego);
- nie promuje zachowań agresywnych, przemocy obecnej, np.
w grach komputerowych
- dostrzega także pozytywny wpływ świata wirtualnego (np.
rozwój myślenia, kojarzenia, wyobraźni, pogłębienie wiedzy,
wzmocnienie poczucia własnej wartości, itp.)
VI
METODY I FORMY REALIZACJI PROGRAMU
A. METODY
- podające (pogadanka, opowiadanie, historyjka obrazkowa, anegdota i inne)
- problemowe (konwersacje, metody aktywizujące typu inscenizacja, drama, gry
dydaktyczne, dyskusja, burza mózgów i in.)
- praktyczne ( ćwiczenia i działania oparte na konkrecie, pokaz, symulacja, spotkania,
wycieczki i in.)
- eksponujące (np. film, ekspozycja i in.)